sildim yazdıklarımı neden bende bilmiyorum dengesizim bu aralar çok sıkkın canım yazıp yazıp siliyorum kendi kendime konuşuyorum aslında okunmaya değer bir şeyler yazmak istiyorum ; klavyenin seslerinin tercümesi tamda buydu , düşündü kahve biraz sıcaktı ama umursamıyordu boğazını yaka yaka içiyordu işte.  yaşamaya değermi daha onu bile bilmiyorum çöküyorum gittikçe dibe vuruyorum hep yanlış yolda yürüyorum hep hataları seviyorum, düşündüm evet basitleştim o kadar basitleştimki sadece insan oldum ruhum kayboldu gitti beden kaldım et olarak kaldım. şimdi ayaklanamıyorum yazamıyorum düşünemiyorum. uyuyamıyorum bide aslında bazen diyorum çabuk ölsem hemen ya ne fark eder .... merak etmeyin intihara meyilli değilim sadece umudumu yitirdim kişiliğimi yititrdim.... saat gece 3 te bunların aklına gelebileceğini tahmin etmezdi ama uykusuzluk ve depresyon onu kendi kendine yazmaya itti

fazla düşünmeden yazıyor ş çünkü bir daha okursa gene siliceğini biliyordu defalarca sayfa sayfa yazılarını silerdi. yazarken bir yandan tırnaklarını kemiriyordu kimse yokken yapardı bunu çok çekinirdi tırnak yenmesi hem pis hem ayıp hemde itici daha neler bulabilir tırnak yemenin kötülüğü hakkında kitap yazardı ama genede yerdi . o sırada elektriklerin kesilmesi sadece 'laptop'un ışığının açık kalmasıyla düşündü ve ekledi her şeyin fişini çekmeliyim diyorum her şeyi belli bir süre bıraksam. yaşama belli bir süre ara versem sonra kaldığım yerden mutsuz olmadığım yerden devam edebilsem. şimdi bunları neden  yazıyorum bende bilemiyorum  kim başka bir insanın depresif saçma sapan yazısını okumak isterki !!! çaat laptopun kapağını kapattı  ancak çok merak edip sıkılmazsa belki bir yere kadar çoktan bu cümleye kadar okuyucu sıkıldı zaten kızım neye kasıyorsun bu kadar anlamadıkki dedi anlamsızca karanlığa bakarken içini bir korku saldı her şey dahada kötü olabilirmi ?

hayat sizide bazen bu hale sokabilir olaylar sizi düşündüğünüzden de çok derin yaralayabilr üzebilir ve bunu aynı evde yaşadığınız kişi bile fark etmeyebilir. en yakınlarınızı pat diye kaybedebilirsiniz kendinizide pat diye kaybedebilirsiniz ufak bir sinir hücresine bağlı. aslında hayat pamuk ipliğine bağlı. sessizliğin vermiş olduğu his onu iyice yalnızlık moduna soktu aşağı kattan gelen müzik sesi insanların gece 3 te hep  beraber eğlenmesi onu kıskandırdı üzdü çünkü eskiden oda eğlenirdi gülerdi şimdi hayat onu yalnızlığa itmişti bakalım ne zaman çıkacaktı. en son altı yedi ay önce yaz başı biraz mutluydu son kırıntılar dağalmadan önceki hayatı güzeldi farkında değildi aslında şimdi böyle olacağını bilse o zaman şükür ederdi haline... telefonuna bakmak istedi ama bilerek bakmadı hani kim beni aramış umuduyla bakıp sonra o telefonu duvara fırlatma hissi 'seni kimse aramadı annen bile aramadı' diye gülücek telefon birazdan sana en iyisi uyumak dedi keşke bir daha kalkmadan uyusam zaten kimin umrunda....