YARDIM!!

Herkesin bildiği üzere, Türkiye'de pek çok yardım kuruluşu vs aracılığı ile gerek yiyecek, gerek ilaç yardımı toplanıyor... Parti parti ekipler oraya gidiyorlar ve bir şeyler yapmaya çalışıyorlar.. Ordaki yetişkinler bir şekilde kendilerini kurtarabiliyorlar ancak çocukların boyunları çok bükük kalıyor..

 

Sağlıklarını korumak adına, ilaç, yiyecek, kıyafet gidiyor ve onları fiziksel olarak bir şekilde koruma çalışmaları yapılıyor... ama ya psikolojileri? sonuçta onlar küçük çocuk ve onların da oyun oynamaya, evcilik - polisçilik oynamaya, gülmeye ihtiyacı var..

 

Geçen ay, bizim şirketten Ecz. Muhittin Kıran, o bölgeye giden ilk eczacı olarak, oraya gitti ve orda seyyar bir eczane kurdu. Döndüğünde ise anlattıkları gerçekten yürek burkan şeylerdi.. özellikle çocukların hali...

 

Şimdi Muhittin Bey, bayramda oraya tekrar gidecek, bu sefer çocuklara oyuncak ve bayramlık götürmek için... :) Bu mini projenin oyuncak alabilmek için para toplama kısmını ben üstlendim.. (NESLİHAN OFLAZ)22 Ekim'e kadar toplanan paralarla toptan oyuncak alıcam, ve o oyuncakları Muhittin Beyle Somali'ye göndericez.. Tek maksat, o çocukların da yüzü birazcık gülsün...

 

Sizlerden ricam, sizden ve çevrenizdekilerden, gönüllerinden ne koparsa, o çocuklar için bir şeyler toplamanız... (Topladığınız kişilerin mail adreslerini alabilirseniz, onlara oyuncakların, faturaların vs.. fotosunu yollarım ki içlerine sinsin gerçekten verdikleri para yerine ulaştı diye)...

 

Bu arada o çocuklar hakkında size küçük bi not: Bilmiyorum biliyor musunuz ama yaklaşık 40 kadar çocuk eğitim ve öğretim için Türkiye'ye getirildi... Çocukları bi asansöre bindirmişler... bekliyorlar bekliyorlar çocuklar yok... sonradan farketmişler ki, çocuklar asansörün ne olduğunu, nasıl çalıştığını, ne işe yaradığını bilmedikleri için, içinde korkmuş bir şekilde öylece duruyorlarmış... Bu derece yokluktan gelen çocuklara oyuncak göndermek, onların dünyalarını değiştirir diye düşünüyorum...

 

Şimdiden çok teşekkür ederim..

 

Sevgiler

 

Neslihan Oflaz, PharmPharmacovigilance AssociateMSD Turkey

arkadaşımın mailini ma,l yolula atmaktansa herkese facebook üzerinden  ulaşmak istedim ilgilenmek isteyenler bana ve neslihana ulaşabilirler ...

sildim yazdıklarımı neden bende bilmiyorum dengesizim bu aralar çok sıkkın canım yazıp yazıp siliyorum kendi kendime konuşuyorum aslında okunmaya değer bir şeyler yazmak istiyorum ; klavyenin seslerinin tercümesi tamda buydu , düşündü kahve biraz sıcaktı ama umursamıyordu boğazını yaka yaka içiyordu işte.  yaşamaya değermi daha onu bile bilmiyorum çöküyorum gittikçe dibe vuruyorum hep yanlış yolda yürüyorum hep hataları seviyorum, düşündüm evet basitleştim o kadar basitleştimki sadece insan oldum ruhum kayboldu gitti beden kaldım et olarak kaldım. şimdi ayaklanamıyorum yazamıyorum düşünemiyorum. uyuyamıyorum bide aslında bazen diyorum çabuk ölsem hemen ya ne fark eder .... merak etmeyin intihara meyilli değilim sadece umudumu yitirdim kişiliğimi yititrdim.... saat gece 3 te bunların aklına gelebileceğini tahmin etmezdi ama uykusuzluk ve depresyon onu kendi kendine yazmaya itti

fazla düşünmeden yazıyor ş çünkü bir daha okursa gene siliceğini biliyordu defalarca sayfa sayfa yazılarını silerdi. yazarken bir yandan tırnaklarını kemiriyordu kimse yokken yapardı bunu çok çekinirdi tırnak yenmesi hem pis hem ayıp hemde itici daha neler bulabilir tırnak yemenin kötülüğü hakkında kitap yazardı ama genede yerdi . o sırada elektriklerin kesilmesi sadece 'laptop'un ışığının açık kalmasıyla düşündü ve ekledi her şeyin fişini çekmeliyim diyorum her şeyi belli bir süre bıraksam. yaşama belli bir süre ara versem sonra kaldığım yerden mutsuz olmadığım yerden devam edebilsem. şimdi bunları neden  yazıyorum bende bilemiyorum  kim başka bir insanın depresif saçma sapan yazısını okumak isterki !!! çaat laptopun kapağını kapattı  ancak çok merak edip sıkılmazsa belki bir yere kadar çoktan bu cümleye kadar okuyucu sıkıldı zaten kızım neye kasıyorsun bu kadar anlamadıkki dedi anlamsızca karanlığa bakarken içini bir korku saldı her şey dahada kötü olabilirmi ?

hayat sizide bazen bu hale sokabilir olaylar sizi düşündüğünüzden de çok derin yaralayabilr üzebilir ve bunu aynı evde yaşadığınız kişi bile fark etmeyebilir. en yakınlarınızı pat diye kaybedebilirsiniz kendinizide pat diye kaybedebilirsiniz ufak bir sinir hücresine bağlı. aslında hayat pamuk ipliğine bağlı. sessizliğin vermiş olduğu his onu iyice yalnızlık moduna soktu aşağı kattan gelen müzik sesi insanların gece 3 te hep  beraber eğlenmesi onu kıskandırdı üzdü çünkü eskiden oda eğlenirdi gülerdi şimdi hayat onu yalnızlığa itmişti bakalım ne zaman çıkacaktı. en son altı yedi ay önce yaz başı biraz mutluydu son kırıntılar dağalmadan önceki hayatı güzeldi farkında değildi aslında şimdi böyle olacağını bilse o zaman şükür ederdi haline... telefonuna bakmak istedi ama bilerek bakmadı hani kim beni aramış umuduyla bakıp sonra o telefonu duvara fırlatma hissi 'seni kimse aramadı annen bile aramadı' diye gülücek telefon birazdan sana en iyisi uyumak dedi keşke bir daha kalkmadan uyusam zaten kimin umrunda....