CELİNES CAFE&GRİLL

bloglarda hep entel dantel yorumlar yazılar yazacak değilim ya birazda reklam yapmalıyım dedim. yemek yemeyi çok severim gittiğim yerlerdede cafelerdede önem veririm ne yiyorum nerde yiyorum ne kadara yiyorum kazıklanıyormuyum nedir falan filan derken arkadaşlarımı topladım nişantaşında celines cafe' ye gittik pizzası nişantaşındaki en güzel pizzadır. yolunuz düşerse uğramalısınız sahibini pek yakinen tanırım :) tavsiyemi dikkate almanız dileğiyle. herkese afiyet olsun

YARDIM!!

Herkesin bildiği üzere, Türkiye'de pek çok yardım kuruluşu vs aracılığı ile gerek yiyecek, gerek ilaç yardımı toplanıyor... Parti parti ekipler oraya gidiyorlar ve bir şeyler yapmaya çalışıyorlar.. Ordaki yetişkinler bir şekilde kendilerini kurtarabiliyorlar ancak çocukların boyunları çok bükük kalıyor..

 

Sağlıklarını korumak adına, ilaç, yiyecek, kıyafet gidiyor ve onları fiziksel olarak bir şekilde koruma çalışmaları yapılıyor... ama ya psikolojileri? sonuçta onlar küçük çocuk ve onların da oyun oynamaya, evcilik - polisçilik oynamaya, gülmeye ihtiyacı var..

 

Geçen ay, bizim şirketten Ecz. Muhittin Kıran, o bölgeye giden ilk eczacı olarak, oraya gitti ve orda seyyar bir eczane kurdu. Döndüğünde ise anlattıkları gerçekten yürek burkan şeylerdi.. özellikle çocukların hali...

 

Şimdi Muhittin Bey, bayramda oraya tekrar gidecek, bu sefer çocuklara oyuncak ve bayramlık götürmek için... :) Bu mini projenin oyuncak alabilmek için para toplama kısmını ben üstlendim.. (NESLİHAN OFLAZ)22 Ekim'e kadar toplanan paralarla toptan oyuncak alıcam, ve o oyuncakları Muhittin Beyle Somali'ye göndericez.. Tek maksat, o çocukların da yüzü birazcık gülsün...

 

Sizlerden ricam, sizden ve çevrenizdekilerden, gönüllerinden ne koparsa, o çocuklar için bir şeyler toplamanız... (Topladığınız kişilerin mail adreslerini alabilirseniz, onlara oyuncakların, faturaların vs.. fotosunu yollarım ki içlerine sinsin gerçekten verdikleri para yerine ulaştı diye)...

 

Bu arada o çocuklar hakkında size küçük bi not: Bilmiyorum biliyor musunuz ama yaklaşık 40 kadar çocuk eğitim ve öğretim için Türkiye'ye getirildi... Çocukları bi asansöre bindirmişler... bekliyorlar bekliyorlar çocuklar yok... sonradan farketmişler ki, çocuklar asansörün ne olduğunu, nasıl çalıştığını, ne işe yaradığını bilmedikleri için, içinde korkmuş bir şekilde öylece duruyorlarmış... Bu derece yokluktan gelen çocuklara oyuncak göndermek, onların dünyalarını değiştirir diye düşünüyorum...

 

Şimdiden çok teşekkür ederim..

 

Sevgiler

 

Neslihan Oflaz, PharmPharmacovigilance AssociateMSD Turkey

arkadaşımın mailini ma,l yolula atmaktansa herkese facebook üzerinden  ulaşmak istedim ilgilenmek isteyenler bana ve neslihana ulaşabilirler ...

sildim yazdıklarımı neden bende bilmiyorum dengesizim bu aralar çok sıkkın canım yazıp yazıp siliyorum kendi kendime konuşuyorum aslında okunmaya değer bir şeyler yazmak istiyorum ; klavyenin seslerinin tercümesi tamda buydu , düşündü kahve biraz sıcaktı ama umursamıyordu boğazını yaka yaka içiyordu işte.  yaşamaya değermi daha onu bile bilmiyorum çöküyorum gittikçe dibe vuruyorum hep yanlış yolda yürüyorum hep hataları seviyorum, düşündüm evet basitleştim o kadar basitleştimki sadece insan oldum ruhum kayboldu gitti beden kaldım et olarak kaldım. şimdi ayaklanamıyorum yazamıyorum düşünemiyorum. uyuyamıyorum bide aslında bazen diyorum çabuk ölsem hemen ya ne fark eder .... merak etmeyin intihara meyilli değilim sadece umudumu yitirdim kişiliğimi yititrdim.... saat gece 3 te bunların aklına gelebileceğini tahmin etmezdi ama uykusuzluk ve depresyon onu kendi kendine yazmaya itti

fazla düşünmeden yazıyor ş çünkü bir daha okursa gene siliceğini biliyordu defalarca sayfa sayfa yazılarını silerdi. yazarken bir yandan tırnaklarını kemiriyordu kimse yokken yapardı bunu çok çekinirdi tırnak yenmesi hem pis hem ayıp hemde itici daha neler bulabilir tırnak yemenin kötülüğü hakkında kitap yazardı ama genede yerdi . o sırada elektriklerin kesilmesi sadece 'laptop'un ışığının açık kalmasıyla düşündü ve ekledi her şeyin fişini çekmeliyim diyorum her şeyi belli bir süre bıraksam. yaşama belli bir süre ara versem sonra kaldığım yerden mutsuz olmadığım yerden devam edebilsem. şimdi bunları neden  yazıyorum bende bilemiyorum  kim başka bir insanın depresif saçma sapan yazısını okumak isterki !!! çaat laptopun kapağını kapattı  ancak çok merak edip sıkılmazsa belki bir yere kadar çoktan bu cümleye kadar okuyucu sıkıldı zaten kızım neye kasıyorsun bu kadar anlamadıkki dedi anlamsızca karanlığa bakarken içini bir korku saldı her şey dahada kötü olabilirmi ?

hayat sizide bazen bu hale sokabilir olaylar sizi düşündüğünüzden de çok derin yaralayabilr üzebilir ve bunu aynı evde yaşadığınız kişi bile fark etmeyebilir. en yakınlarınızı pat diye kaybedebilirsiniz kendinizide pat diye kaybedebilirsiniz ufak bir sinir hücresine bağlı. aslında hayat pamuk ipliğine bağlı. sessizliğin vermiş olduğu his onu iyice yalnızlık moduna soktu aşağı kattan gelen müzik sesi insanların gece 3 te hep  beraber eğlenmesi onu kıskandırdı üzdü çünkü eskiden oda eğlenirdi gülerdi şimdi hayat onu yalnızlığa itmişti bakalım ne zaman çıkacaktı. en son altı yedi ay önce yaz başı biraz mutluydu son kırıntılar dağalmadan önceki hayatı güzeldi farkında değildi aslında şimdi böyle olacağını bilse o zaman şükür ederdi haline... telefonuna bakmak istedi ama bilerek bakmadı hani kim beni aramış umuduyla bakıp sonra o telefonu duvara fırlatma hissi 'seni kimse aramadı annen bile aramadı' diye gülücek telefon birazdan sana en iyisi uyumak dedi keşke bir daha kalkmadan uyusam zaten kimin umrunda....

aklım egede kaldı

Yeni bir şehir tanıdım adı izmir kendine has bi kokusu havası vardı tabiki istanbul gibi ihtişamlı olamazdı ama bu şehir bana sıcak samimi sakin kimi zaman eğlenceli geldi 4 5 günde tanımak zordu kısa süren her şey gibi aklım kaldı sanki kısa bir yaz aşkı gibiydi hiç ayrılmak istemedik kendisiyle ama bazı şeyler bir ömür süremiyor. bende ondan bana hatıra Birkaç taş, fotoğraf biraz yanık ten getirebildim ve tabiki arkadaşlarla geçirilmiş hoş dakikalar

her yere bakmak istedim yeni birini tanımak yeni bir adamı sevmek gibi her halini görmek istedim gecesini gündüzünü sıcağını soğuğunu.Azda olsa anladım ne demek olduğunu İzmir, her anı yaşanmaya değer güzel şehir .. :)

Bu sefer romantizmi bırakıp biraz sosyolog tavrımı ortaya koymak acayip sinirlendiğim bir durumu paylaşmak istiyorum belki sesimi duyurmak biraz geç oldu ama...

Hayatımızdaki sansür meseleleri medya,gazete,filmler,internet.Açıkcası ilk zamanlar benim için sadece bir ders konusu olan sansür, başıma gelince nasılda sinir bozucu olduğunu nasıl özgürlüğü kısıtlayan bir eylem olduğunu tam manasıyla anlamama sebep oldu. Benim küçük blogum ve tabiki diğer bloglar sansürlenip o kırmızı büyük puntolu yazıyı görünce ne kadar vahim bir durumda olduğumu hissettim tekrar terk etmek istedim buraları ben gitsem ne olcak ama bunu çoğu insan istiyor başına böyle şeyler gelince

Medya size sansürlü yayın yapıyorsa bu ya o medyanın kendi sansürü ya da devletin sansürü... bence herkes rahat rahat küfür etmeli gerçeklerin ortalamasını beş gazete okuyup tahmin yürütüp anlamamalı insanlar kendi fikirleri yüzünden hapse girmemeli haberciler yayına bağlandımı bilerek ve istenerek sesleri kesilmemeli, gerçekler uyutulmamalı söylenmeli ya neyse ...

şimdi ben bunu yazdımda herşey değişecekmi? tabikide hiç bir bok olmayacak herşey sansürlü devam edicek bizde sansürleri yiyip yutacağız

Alışkanlıklar; hayatımızı kontrol eden hep yanımızda olan onlar gittiğinde bozulduğunda kırıldığında yada biz onları terk ettiğimizde ancak farkına varabilidiklerimiz. yaklaşık 23 senedir baktığımız salonumuzdaki saat sonunda tekledi şu an yoğun bakımda kendisini.. bize gelenler iyi bilir her 15 dk da bir çıkarttığı din don sesi sizi gece korkutsa da onsuz pek yapamadığımızı anladım. başımı kaldırıp bakıyorum sadece bir iz görüyorum siyah islenmiş pislenmiş duvarda onun izi var benim beynim de de öyle.Sadece basit bir saat gidip yenisini de koymaya çalıştık ama beceremedik beğenmedik hiç bir şey onun yerini tutamadı evet dalga geçmiyorum o kalkmazsa yoğun bakımdan yenisi de biraz zor gelecek gibi.
neredeyse 1 ay olmuştur ama hala bakıyorum yok peki neden hala bakıyorum refleks mi? hayır kesinlikle eksiklik ve alışkanlık. İnsan hayatının çoğu alışkanlıklardan ibarettir evlilik arkadaşlar yediğiniz yemekler gittiğiniz kafeler bir yerden sonra sevdiğinizden mi alışkanlıktan dolayımı onunlasınızdır bilemezsiniz bilmekte pek kimsenin işine gelmez aslında. elbetteki her an farklılıklar yaşayan insanlarda vardır ama azdır zaten onlara 'farklı' terimini kullanmamızdan da sanki bu durum garipsenir. Zaten siz alışkanlık dışı ne yapsanız o sırada garipsenir 'sen böyle şeyler yapmazdın amaaa' gibi tepkiler verilir evet artık yapacağım bu da benim bir alışkanlığım haline gelecek belki.
Genelde ilişkilere de alışkanlık sıfatı çok yakıştırılır artık sıradan ve bağlanmışlıktan dolayı terk edilememe yalnızlık korkusu aynı benim evdeki saatimin bozulmasıyla eşdeğerdir aslına bakarsak:) ama ben çok mutluyum alışkanlıklarımla her gün aynı sokaktan yürümek 10 senedir aynı insanlarla görüşmek hep aynı kafeye gitmek oranın değişimini izlemek çizdiğin yolların dışına çıkmamak huzur verir tabi o çizgileri çok daraltmamak gerekir . Artık yeni alışkanlıklar edinmek gerektiğinin farkına varıyorum çünkü yetmiyor eksik kalmaya başlıyorsun bakıyorsun ki aslında senden çok şey götürmüştür... geri gelmesi çok zor olan zamanın gibi

ZS: Kadın & Ayakkabı İlişkisi

ZS: Kadın & Ayakkabı İlişkisi: "uzun zamandır üzerinde düşündüğüm fotoğraf projem yakında gerçekleşmeye başlayacak... düşündüm bir kadını en iyi ifade eden kıyafet nedir di..."

Kadın & Ayakkabı İlişkisi

uzun zamandır üzerinde düşündüğüm fotoğraf projem yakında gerçekleşmeye başlayacak... düşündüm bir kadını en iyi ifade eden kıyafet nedir diye ki modayı kıyafetleri pek anlamam ama bana göre ayakkabılar bütün kadınların o anki ruh halini hayat tarzını standartını kişiliğini giyim tarzını ortaya koyar. utangaç mı çekicimi umursamaz mı biraz dikkat edersek anlayabiliriz... benim gibi düşünürmüsünüz bilmiyorum ama bence her kadın o anki ruh halinin ayakkabısını giyer kimisi her gün o işkence aletleri olan topuklulardan vazgeçemez bu onun özgüveni yada tam tersi bir eksikliğini, de gideriyor olabilir. veya sadece converse giyen bir kadın ya rahatına düşkündür ya o sabah acelesi vardır yada zaten dikkat çekmeye gerek duymamaktadır...

ayakkabının tarihi eski çağlara kadar dayanmaktadır mısırlıların yunanlıların sandaleti kullandıkları bilinir.yüzyıllar boyunca kendini geliştirdi ve bir simge halini almıştır.
özellikle topuklu ayakkabının bir statü göstergesi haliyle ortaya çıkışı onun yerini daha da ayrı kılmıştır. toplumsal statü göstergesi olarak tarihe adını yazdırmış günümüzde o kadar da statü göstergesi olmasa da her zaman kadınların bir yarış halinde topuklu giymesi içgüdüsel bir statüdür ki ben ekonomik seviyesi düşen semtlerde topukların alçaldığını görmekteyim.. buda hala topuklu ayakkabının yerini koruduğunu göstermektedir.


bir annenin bir iş kadınının köyde yaşayan ya da gecekondu mahallesinde yaşayan insanların ayakkabıları kısaca kadın ne giyer ayağına verdiği mesaj nedir? fotoğraflarımla ve küçük söyleşilerimle sizlerle paylaşacağım :)

Nargilemin marpucuda gümüştendir gümüşten :)

Bana en çok zarar veren şeyler arasında birinci aşk ikinci nargiledir heralde:) küçük bir araştırma yaptım nedir bu nargile neden bu kadar zararlı ve sevilir ?
Hindistan cevizinin dışındaki tütün benzeri tabakayı yakan ve cevizin içine soktukları kamışla keyif yapan Hintliler, asırlar sürecek olan nargile geleneğini de başlatmış oldular. Zaten ismi de Farsçada "Hindistan Cevizli" anlamına gelen "Nargil" kelimesinden geliyor. Ve nargile aradan geçen yüzyıllar sonunda bir kültür haline dönüştü.
Hindistan Cevizi zamanla yerini ilk önce kabaga ardından da porselen ve bronz gövdeli nargilelere bıraktı ve bunlarıçini, gümüş cam gövdeliler izledi. Önce iranlılar sonra da Araplar arasında yaygınlaştı.
Osmanlı ise tütünü 16. yüzyılda tanıdı. Tiryakilerin bir anda çoğalması üzerine dönemin din uleması tütün kullanımına karşı fetva çıkardı. Fetva üzerine de Padişah I. Ahmet tütün içmenin yasaklanması hususunda bir ferman yayınladı. Ancak, I. Ahmet'ten sonra tahta geçen Sultan Mustafa ve II. Osman devirlerinde tütün yasağının önemli bir etkisi olmadı. Araplar ''sisa'', iranlilar ''kalyan'' adını verir

Ser: Nargile nin uzun gövdesi. Boyun kısmı dar olmakla birlikte karın kısmına inildikçe çapı genişleyen, yapı olarak sürahiye benzeyen bir parçadır.cam metal ve seramikten yapılır.

Lüle: En üstte bulunan, tömbekinin konulduğu delikli tabla.  pirinç yada bakır yapılmış, oymalarla süslü bir muhafaza ile çevrilidir. üzerine köz konularak gerekli ısı sağlanır.

Marpuç: Dumanı şişeden alan ve ağza ulaştıran bölümdür. Bu bölümde kullanılan hortumun iç kısmı koyun ve özel olarak ceylan derisinden yapılır.

Şişe: İçinde dumanı filtre eden suyun olduğu ve fokurdamaların geldiği bölüm.

nargilenin kanıtlanan pek bir zararı duyulmamıştır fakat her tütün maddesinin verdiği zarar gibi zararları olabilrir fakat bu kimin umurunda öncelikle hayatımızda nargileden daha büyük bize zarar veren insancıkları maddeleri çıkartmalıyız diye düşünüyorum

 

güzellik hakkında

dış görünüş ne kadar önemlidir insan hayatında? galiba baş sırada yer alır, aşk iş sosyal çevre hepsi için son derece önem arz eder. bir de şu yalan uydurulur 'güzellik içtedir' hayır içimizde asıl gerçek olan kalın ince bağırsaklar vardır. bende bu gerçekle yüzleştim son zamanlarda..aslında hep yaşadığım bir gerçektir bu! şişmansın sen çirkinsin sen, vücudumuzdaki yağ oranı yüzümüzdeki orantıyla sabitlenir bu yapı. güzelliği kim görecelendirebilirki
beni tanıyanlar şimdi şu lafı kullanır sen sanki çirkin adam seversinde :) evet sevmioyorum neden mi belkide bu yüzden kadınların illaki güzeli hep öndeyse erkeklerinde kadınların gözünde o şekilde olmasından yanayım. mademki onlar bunu yapıyor aynı hak kadınlarda da olmalı.
hiç haddim olmadan görüyorum dünyanın son harikasıymışcasına beğeniyorum gene haddim olmadan tanışıyorum yanaşıyorum ama bakıyorum bazen olmuyor işte ben bu tabuyu tek başıma yıkamıyorum :) artık çirkin kadınlarda çirkin erkekler gibi güzelleri bulmalı taraftarıyım bilmiyorum bana katılırmısnız ne düşünürsünüz bunlarıda benimle paylaşmanızı isterim :)
sabahın köründe bunları neden mi yazıyorum hala anlamadınız sa sadece gülerim :)

hoş geldin yeni yıl

Hiç görmeden hiç dokunmadan; benim için sadece bir siluetti sadece gizemli, çekici, aşk gibiydi ama belki sadece meraktı... bilmiyorum şimdi ona bir adım daha yaklaştım perdeyi açacaktım bakacaktım, gerçeklerle karşılaşmak gene beni korkutacak belki gene hayal kırıklıkları olacak... gözümün önünde belli belirsiz bir surat var sen misin o bilmiyorum belki değilsin

suya bakmak gibi aslında elimi daldırsam dağılırsın uzaktan baksam yanılırım. seni tarif edemiyorum bile bir kitabın sadece arka özetini okumak gibisin şu an...

biliyorum sende benim için öyle düşünüyorsun, hatta düşünemiyorsun belki, ama şuna inanıyorum bana iyi geleceksin