Sanal ilişkiler çemberi.Ne kadarı gerçek bilemiyoruz. bir tweet atılıyor üstümüze alınıyoruz. bir tweet atıyoruz sanki dünyaya atar yapıyoruz. sabah akşam her an gözümüz onda kim ne resim koymuş nerede hangi sokakta kiminle ne yiyor? yeni evlenenler evet en güzel fotoğraflar onlarda hadi hemen yayınla nerede balayına gidiyoruz? Kim kimi sanal alemde geçiyor kim 'unfollow' oluyor? Sanal alemin ne kadar bağımlısıyız? Neden resim ve konum paylaşmadan duramıyoruz?

Kafamız bütün gün bununla meşgul oluyor, bu sırada neler mi oluyor? İmralı'nın nevruz mektubu yayınlanıyor mesela, yada komutanlar ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası alıyor. Biz ne mi yapıyoruz RT yapıyoruz facebook'a resimler koyuyoruz. sonra gene kendi yarışımıza devam ediyoruz. her gün yeni birine aşık oluyor her gün yeni bir arkadaşlık bitiriyoruz. bu şekilde de geçiyor günlerimiz. yaşanan sanal çarpık ilişkiler. yanısıtılan mükemmel hayatlar. bizi farkında olmadan büyük bunalımlara sokuyor. Özel hayatın kalmadığı hepimizin yatak örtüsüne kadar bilindiğimiz bir dünyada bir an yanlız kalmak habersiz kalmak bizi öldürüyor. Sevdiğin adamım facebook profiline günde iki kere bakmazsan rahatsız hissediyor. Topluma Twitter dan mesaj vermezsen kendini eksik hissediyorsun.

Artık her şeyi ortada yaşamayı seviyoruz. kendi hikayemizi bütün gün sanal alemden yayınlamayı ruh halimizden bahsederek belkide rahatlamayı seçiyoruz. yakında kafalarımızın üstünde birer kamerayla online sitelerimiz olmalı her an birbirimizi gözetlemeliyiz. gözetlemeyide pek seviyoruz. hepimiz bende çok severim birini gizliden takip etmeyi yada takip edildiğini hissetmeyi.Kim sevemz ki herkes bu şekilde kendi özerk bölgesini kuruyor sanal alemde. Aslında bütün gün ofiste okulda oyalanıp saçma bir kafede içip eve gitmiyormuyuz ama kendimizi kurguluyor ve kendi sahnemizde olayı janjanlı pembeli yeşilli bir çerçeveden gösteriyor buna bayılıyoruz. en çok takipçi kimde kim sanal da popüler? kim kral kim kraliçe ?  hepimize mutlu followlar sahnenizi yenilemeyi unutmayın

CELİNES CAFE&GRİLL

bloglarda hep entel dantel yorumlar yazılar yazacak değilim ya birazda reklam yapmalıyım dedim. yemek yemeyi çok severim gittiğim yerlerdede cafelerdede önem veririm ne yiyorum nerde yiyorum ne kadara yiyorum kazıklanıyormuyum nedir falan filan derken arkadaşlarımı topladım nişantaşında celines cafe' ye gittik pizzası nişantaşındaki en güzel pizzadır. yolunuz düşerse uğramalısınız sahibini pek yakinen tanırım :) tavsiyemi dikkate almanız dileğiyle. herkese afiyet olsun

YARDIM!!

Herkesin bildiği üzere, Türkiye'de pek çok yardım kuruluşu vs aracılığı ile gerek yiyecek, gerek ilaç yardımı toplanıyor... Parti parti ekipler oraya gidiyorlar ve bir şeyler yapmaya çalışıyorlar.. Ordaki yetişkinler bir şekilde kendilerini kurtarabiliyorlar ancak çocukların boyunları çok bükük kalıyor..

 

Sağlıklarını korumak adına, ilaç, yiyecek, kıyafet gidiyor ve onları fiziksel olarak bir şekilde koruma çalışmaları yapılıyor... ama ya psikolojileri? sonuçta onlar küçük çocuk ve onların da oyun oynamaya, evcilik - polisçilik oynamaya, gülmeye ihtiyacı var..

 

Geçen ay, bizim şirketten Ecz. Muhittin Kıran, o bölgeye giden ilk eczacı olarak, oraya gitti ve orda seyyar bir eczane kurdu. Döndüğünde ise anlattıkları gerçekten yürek burkan şeylerdi.. özellikle çocukların hali...

 

Şimdi Muhittin Bey, bayramda oraya tekrar gidecek, bu sefer çocuklara oyuncak ve bayramlık götürmek için... :) Bu mini projenin oyuncak alabilmek için para toplama kısmını ben üstlendim.. (NESLİHAN OFLAZ)22 Ekim'e kadar toplanan paralarla toptan oyuncak alıcam, ve o oyuncakları Muhittin Beyle Somali'ye göndericez.. Tek maksat, o çocukların da yüzü birazcık gülsün...

 

Sizlerden ricam, sizden ve çevrenizdekilerden, gönüllerinden ne koparsa, o çocuklar için bir şeyler toplamanız... (Topladığınız kişilerin mail adreslerini alabilirseniz, onlara oyuncakların, faturaların vs.. fotosunu yollarım ki içlerine sinsin gerçekten verdikleri para yerine ulaştı diye)...

 

Bu arada o çocuklar hakkında size küçük bi not: Bilmiyorum biliyor musunuz ama yaklaşık 40 kadar çocuk eğitim ve öğretim için Türkiye'ye getirildi... Çocukları bi asansöre bindirmişler... bekliyorlar bekliyorlar çocuklar yok... sonradan farketmişler ki, çocuklar asansörün ne olduğunu, nasıl çalıştığını, ne işe yaradığını bilmedikleri için, içinde korkmuş bir şekilde öylece duruyorlarmış... Bu derece yokluktan gelen çocuklara oyuncak göndermek, onların dünyalarını değiştirir diye düşünüyorum...

 

Şimdiden çok teşekkür ederim..

 

Sevgiler

 

Neslihan Oflaz, PharmPharmacovigilance AssociateMSD Turkey

arkadaşımın mailini ma,l yolula atmaktansa herkese facebook üzerinden  ulaşmak istedim ilgilenmek isteyenler bana ve neslihana ulaşabilirler ...

sildim yazdıklarımı neden bende bilmiyorum dengesizim bu aralar çok sıkkın canım yazıp yazıp siliyorum kendi kendime konuşuyorum aslında okunmaya değer bir şeyler yazmak istiyorum ; klavyenin seslerinin tercümesi tamda buydu , düşündü kahve biraz sıcaktı ama umursamıyordu boğazını yaka yaka içiyordu işte.  yaşamaya değermi daha onu bile bilmiyorum çöküyorum gittikçe dibe vuruyorum hep yanlış yolda yürüyorum hep hataları seviyorum, düşündüm evet basitleştim o kadar basitleştimki sadece insan oldum ruhum kayboldu gitti beden kaldım et olarak kaldım. şimdi ayaklanamıyorum yazamıyorum düşünemiyorum. uyuyamıyorum bide aslında bazen diyorum çabuk ölsem hemen ya ne fark eder .... merak etmeyin intihara meyilli değilim sadece umudumu yitirdim kişiliğimi yititrdim.... saat gece 3 te bunların aklına gelebileceğini tahmin etmezdi ama uykusuzluk ve depresyon onu kendi kendine yazmaya itti

fazla düşünmeden yazıyor ş çünkü bir daha okursa gene siliceğini biliyordu defalarca sayfa sayfa yazılarını silerdi. yazarken bir yandan tırnaklarını kemiriyordu kimse yokken yapardı bunu çok çekinirdi tırnak yenmesi hem pis hem ayıp hemde itici daha neler bulabilir tırnak yemenin kötülüğü hakkında kitap yazardı ama genede yerdi . o sırada elektriklerin kesilmesi sadece 'laptop'un ışığının açık kalmasıyla düşündü ve ekledi her şeyin fişini çekmeliyim diyorum her şeyi belli bir süre bıraksam. yaşama belli bir süre ara versem sonra kaldığım yerden mutsuz olmadığım yerden devam edebilsem. şimdi bunları neden  yazıyorum bende bilemiyorum  kim başka bir insanın depresif saçma sapan yazısını okumak isterki !!! çaat laptopun kapağını kapattı  ancak çok merak edip sıkılmazsa belki bir yere kadar çoktan bu cümleye kadar okuyucu sıkıldı zaten kızım neye kasıyorsun bu kadar anlamadıkki dedi anlamsızca karanlığa bakarken içini bir korku saldı her şey dahada kötü olabilirmi ?

hayat sizide bazen bu hale sokabilir olaylar sizi düşündüğünüzden de çok derin yaralayabilr üzebilir ve bunu aynı evde yaşadığınız kişi bile fark etmeyebilir. en yakınlarınızı pat diye kaybedebilirsiniz kendinizide pat diye kaybedebilirsiniz ufak bir sinir hücresine bağlı. aslında hayat pamuk ipliğine bağlı. sessizliğin vermiş olduğu his onu iyice yalnızlık moduna soktu aşağı kattan gelen müzik sesi insanların gece 3 te hep  beraber eğlenmesi onu kıskandırdı üzdü çünkü eskiden oda eğlenirdi gülerdi şimdi hayat onu yalnızlığa itmişti bakalım ne zaman çıkacaktı. en son altı yedi ay önce yaz başı biraz mutluydu son kırıntılar dağalmadan önceki hayatı güzeldi farkında değildi aslında şimdi böyle olacağını bilse o zaman şükür ederdi haline... telefonuna bakmak istedi ama bilerek bakmadı hani kim beni aramış umuduyla bakıp sonra o telefonu duvara fırlatma hissi 'seni kimse aramadı annen bile aramadı' diye gülücek telefon birazdan sana en iyisi uyumak dedi keşke bir daha kalkmadan uyusam zaten kimin umrunda....

aklım egede kaldı

Yeni bir şehir tanıdım adı izmir kendine has bi kokusu havası vardı tabiki istanbul gibi ihtişamlı olamazdı ama bu şehir bana sıcak samimi sakin kimi zaman eğlenceli geldi 4 5 günde tanımak zordu kısa süren her şey gibi aklım kaldı sanki kısa bir yaz aşkı gibiydi hiç ayrılmak istemedik kendisiyle ama bazı şeyler bir ömür süremiyor. bende ondan bana hatıra Birkaç taş, fotoğraf biraz yanık ten getirebildim ve tabiki arkadaşlarla geçirilmiş hoş dakikalar

her yere bakmak istedim yeni birini tanımak yeni bir adamı sevmek gibi her halini görmek istedim gecesini gündüzünü sıcağını soğuğunu.Azda olsa anladım ne demek olduğunu İzmir, her anı yaşanmaya değer güzel şehir .. :)

Bu sefer romantizmi bırakıp biraz sosyolog tavrımı ortaya koymak acayip sinirlendiğim bir durumu paylaşmak istiyorum belki sesimi duyurmak biraz geç oldu ama...

Hayatımızdaki sansür meseleleri medya,gazete,filmler,internet.Açıkcası ilk zamanlar benim için sadece bir ders konusu olan sansür, başıma gelince nasılda sinir bozucu olduğunu nasıl özgürlüğü kısıtlayan bir eylem olduğunu tam manasıyla anlamama sebep oldu. Benim küçük blogum ve tabiki diğer bloglar sansürlenip o kırmızı büyük puntolu yazıyı görünce ne kadar vahim bir durumda olduğumu hissettim tekrar terk etmek istedim buraları ben gitsem ne olcak ama bunu çoğu insan istiyor başına böyle şeyler gelince

Medya size sansürlü yayın yapıyorsa bu ya o medyanın kendi sansürü ya da devletin sansürü... bence herkes rahat rahat küfür etmeli gerçeklerin ortalamasını beş gazete okuyup tahmin yürütüp anlamamalı insanlar kendi fikirleri yüzünden hapse girmemeli haberciler yayına bağlandımı bilerek ve istenerek sesleri kesilmemeli, gerçekler uyutulmamalı söylenmeli ya neyse ...

şimdi ben bunu yazdımda herşey değişecekmi? tabikide hiç bir bok olmayacak herşey sansürlü devam edicek bizde sansürleri yiyip yutacağız

Alışkanlıklar; hayatımızı kontrol eden hep yanımızda olan onlar gittiğinde bozulduğunda kırıldığında yada biz onları terk ettiğimizde ancak farkına varabilidiklerimiz. yaklaşık 23 senedir baktığımız salonumuzdaki saat sonunda tekledi şu an yoğun bakımda kendisini.. bize gelenler iyi bilir her 15 dk da bir çıkarttığı din don sesi sizi gece korkutsa da onsuz pek yapamadığımızı anladım. başımı kaldırıp bakıyorum sadece bir iz görüyorum siyah islenmiş pislenmiş duvarda onun izi var benim beynim de de öyle.Sadece basit bir saat gidip yenisini de koymaya çalıştık ama beceremedik beğenmedik hiç bir şey onun yerini tutamadı evet dalga geçmiyorum o kalkmazsa yoğun bakımdan yenisi de biraz zor gelecek gibi.
neredeyse 1 ay olmuştur ama hala bakıyorum yok peki neden hala bakıyorum refleks mi? hayır kesinlikle eksiklik ve alışkanlık. İnsan hayatının çoğu alışkanlıklardan ibarettir evlilik arkadaşlar yediğiniz yemekler gittiğiniz kafeler bir yerden sonra sevdiğinizden mi alışkanlıktan dolayımı onunlasınızdır bilemezsiniz bilmekte pek kimsenin işine gelmez aslında. elbetteki her an farklılıklar yaşayan insanlarda vardır ama azdır zaten onlara 'farklı' terimini kullanmamızdan da sanki bu durum garipsenir. Zaten siz alışkanlık dışı ne yapsanız o sırada garipsenir 'sen böyle şeyler yapmazdın amaaa' gibi tepkiler verilir evet artık yapacağım bu da benim bir alışkanlığım haline gelecek belki.
Genelde ilişkilere de alışkanlık sıfatı çok yakıştırılır artık sıradan ve bağlanmışlıktan dolayı terk edilememe yalnızlık korkusu aynı benim evdeki saatimin bozulmasıyla eşdeğerdir aslına bakarsak:) ama ben çok mutluyum alışkanlıklarımla her gün aynı sokaktan yürümek 10 senedir aynı insanlarla görüşmek hep aynı kafeye gitmek oranın değişimini izlemek çizdiğin yolların dışına çıkmamak huzur verir tabi o çizgileri çok daraltmamak gerekir . Artık yeni alışkanlıklar edinmek gerektiğinin farkına varıyorum çünkü yetmiyor eksik kalmaya başlıyorsun bakıyorsun ki aslında senden çok şey götürmüştür... geri gelmesi çok zor olan zamanın gibi